بخیه معمول‌‌ترین روش بستن یک زخم یا بریدگی است.به کار بردن نخ‌های بخیه برای بستن زخم تنها پس از شستشوی زخم و زدودن اجسام خارجی مفید است و در غیر این‌ صورت امكان بروزعفونت وجود دارد.

به ادامه مطلب مراجعه كنید...

ادامه مطلب
طبقه بندی: پزشكی و سلامت، مطالب خواندنی،
برچسب ها: نخ بخیه،

ارسال در تاریخ سه شنبه 25 خرداد 1389 توسط علی

نظرات ()

ساخت گوشی طبی ضربان سنج

محققان از ساخت گوشی طبی ضربان سنج فوق العاده قوی با قابلیت های ویژه خبر دادند.

به گزارش خبرگزاری مهر، امدادرسانی به بسیاری از بیماران اورژانسی در محیط های پرسرو صدا به دلیل وجود صداهای مختلف و آزاردهنده برای نیروهای امدادرسان در استفاده از گوشی های طبی ضربان سنج همواره با مشکلات قابل توجهی همراه بوده است. اما اکنون به لطف ابتکار متخصصان در آمریکا این مشکل برطرف شده است.

در این سیستم جدید، یک موج مافوق صوت به درون بدن فرد بیمار ارسال شده و زمانی که به اندام ها و ارگان های در حال حرکت بدن نظیر قلب و شش ها برخورد می کند، با فرکانس متفاوتی باز می گردد که این فرآیند« تاثیر داپلر» نامیده می شود.

به گفته مبتکران این سیستم جدید، این تغییر در فرکانس در ادامه به صدایی تبدیل شده که پزشک می تواند آن را بشنود.

در حقیقت این گوشی طبی ضربان سنج مافوق صوتی، تقریبا برای صداهای بلند غیرقابل نفوذ بوده و در عین حال می تواند صداخوانی های دقیقی را در سطوح صدایی تا 120 دسی بل انجام دهد. این سطح، مشابه سطح صدایی است که به هنگام قرار گرفتن در مقابل صخره ای بزرگ و شنیدن صدای منعکس شده، شنیده می شود.

بر اساس گزارش ای.بی.سی، آدریان هاتسما از اساتید برجسته و مهندس الکتریسیته هوا پزشکی در ارتش آمریکا گفت: نکته جالب توجه در خصوص این سیستم پزشکی، قابل حمل بودن و در عین حال استفاده آسان از آن برای شنیدن صداهای درونی در پر سر و صداترین محیط ها است.

مهر نیوز به نقل از سایت bioemm.com

طبقه بندی: وسایل و ابزار هوشبری، پزشكی و سلامت،
برچسب ها: گوشی طبی،

ارسال در تاریخ جمعه 24 اردیبهشت 1389 توسط علی

نظرات ()

تهوع و استفراغ بعد از عمل های جراحی

تهوع و استفراغ بعد از اتمام عمل های جراحی شایع و عارضة اذیت كننده ای بوده و ناشی از انجام عمل جراحی و بیهوشی می باشد و در اغلب اوقات از درد بیمار برایش زجرآورتر می شود .
شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی بستگی به فاكتورهای متعددی دارد كه شامل : نوع بیهوشی ، نوع و مدت عمل جراحی و جنسیت بیمار ( زیرا خانم ها بیشتر از آقایان دچار این عارضه می شوند ) دارد .
بیمارانی كه دچار بیماری حركت (Motion Sickness ) میشوند پس از عمل جراحی بیشتر گرفتار تهوع و استفراغ میشوند .
درمان :
در این جا هدف ، پیشگیری از ایجاد این وضعیت بوده و بیشتر مطالعات متوجه همین مسئله می باشد تا درمان .
مصرف روتین داروهای ضد استفراغ در تمام اعمال جراحی لازم نیست زیرا طبق آمار ، 30% بیماران بعد از عمل جراحی دچار این عارضه می شوند .
داروی انتخابی كه توسط همگان پذیرفته شده است متوكلوپروماید می باشد كه در درمان و پیشگیری تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی به كار می رود . این دارو زمانی كه به عنوان پیشگیری مصرف می شود نتایج بسیار متفاوتی را ایجاد می كند .
Droperidol نیز با مقیاس بسیار زیادی تا به حال مصرف شده است .
داروهای خانوادة فنوتیازین مثل پرفنازین و پروكلرپرومازین نیز به مقدار فراوان در طی سالیان متمادی مصرف شده است .
این داروها به خصوص در زمانی به كار گرفته می شوند كه از مسكن های خانوادة تریاك در طی بیهوشی استفاده شده باشد . مدت زمان اثر این داروها از مدت زمان اثر داروهای مسكن مخدر كوتاه تر بوده و بنابراین دوزهای مكرر از این دارو های ضد استفراغ لازم است كه مصرف شود .
در یك مطالعه تحقیقاتی كه روی متوكلوپروماید ، پرفنازین ، دروپریدول و اوندانسترون ( Ondansetron ) انجام شده است . بیماران انتخابی ، خانم هایی بوده اند كه تحت اعمال بزرگ جراحی زنان قرار گرفته اند و مشخص شده است كه پرفنازین داروی انتخابی ( و وریدی ) ضد استفراغ برای پیشگیری در این گروه بوده است .
داروهای آنتی موسكارینی مثل آتروپین یا هیوسین را به عنوان پیشگیری از افزایش بزاق و ترشحات برونش ها و ایجاد برادیكاردی قبل از عمل می توان به كار برد . این داروها به عنوان ضد استفراغ می توانند عمل كنند ولی به خاطر زمان اثر كوتاهشان نسبت به مرفین ، نمی توانند كاملاً اثر استفراغ آور مرفین را از بین ببرند .
هیوسین را از راه پوست نیز به كار برده اند ( مالیدن پماد هیوسین یا گذاشتن Hyosin Patch ) .
Cyclizine آنتی هیستامینیكی است كه به همراه مخدرهای مسكن به عنوان Premedication مصرف می شود و روی تهوع و استفراغ بعد از عمل موثر است .
پرومتازین به عنوان پیشگیری و درمان مصرف شده ولی به خاطر اثر آرام بخش و خواب آور شدید آن ، در بیماران كمتر مصرف می شود .
گزارشات متعددی در مورد مصرف كلونیدین به عنوان Premedication در بچه ها وجود دارد كه روی استفراغ بعد از عمل موثر بوده است .
گفته شده كه زنجبیل معادل متوكلوپرامید روی استفراغ های بعد از عمل موثر است ولی در گزارشات بعدی هیچ گونه اثر مفیدی از آن دیده نشده است .
افدرین نیز برای این عارضه مصرف شده و گزارشات متناقضی در مورد آن وجود دارد .
گزارش شده است كه تزریق وریدی پروپوفول روی استفراغ های بعد از اعمال جراحی موثر است .
تحقیقات و بررسی های جدید روی آنتاگونیست های گیرندة 5HT3 ( 5 - هیدروكسی تریپتامین 3 ) انجام شده است .
Ondansetron ( اندانسترون ) در پیشگیری و درمان تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی موثر بوده است ، تحقیقات بعدی نشان داد كه كه این دارو معادل متوكلوپرامید اثر دارد .
Granisetron ،Dolasetron وTropisetronاز خانوادة آنتاگونیست های گیرندة 5HT3 بوده و مشابه Ondansetron روی تهوع و استفراغ بعد از اعمال جراحی موثر هستند .
تحقیقات زیادی در مورد استفادة همزمان چند داروی ضد استفراغ در پیشگیری و درمان انجام نشده است ، اگرچه Ondansetron و Granisetron به همراه دگزامتازون مصرف شده و نتایج خوبی داشته است . همراهی دگزامتازون با داروهای آنتاگونیست گیرنده های 5HT3 اثر این داروها را تشدید می كند .
داروهای ضد تهوع و استفراغ مصرفی در پیشگیری و درمان استفراغ های بعد از اعمال جراحی عبارتند از :
1- آنتاگونیست های دوپامین مثل : متوكلوپراماید و Domeperidone ، Droperidol و بعضی از داروهای خانوادة فنوتیازین
2- كورتیكواستروئیدها مثل : دگزامتازون.
3- كانابینوئیدها ( مشتقات حشیش ) مثل : Malbilon.
4- بنزودیازپین ها ، مثل : لورازپام
5- آنتی هیستامین ها ، مثل : دیفن هیدرامین . آنتی هیستامین های غیر خواب آور ، مثل ترفنادین به علت نفوذ بسیار كم در سیستم CNS اثر ضد تهوع و استفراغ ندارند .
6- آنتاگونیست های گیرندة 5HT3 ، مثل : Ondansetron .

گرفته شده از: www.anesthesia1.blogfa.com

طبقه بندی: مطالب علمی هوشبری،
برچسب ها: تهوع، استفراغ،

ارسال در تاریخ چهارشنبه 25 فروردین 1389 توسط علی

نظرات ()

لیدوکائین (lidocain) یا زایلوکائین

اشکال داروئی:اسپری ، ژل ، ویال ، پماد ، شربت ، آمپول

کاربرد: بی حس کننده موضعی در اکثر موارد برای ایجاد بی حسی منطقه ای (رژیونال) بکاربرده می شوند.

لیدوکائین (lidocain) یا زایلوکائین

به ادامه مطلب مراجعه کنید...

ادامه مطلب
طبقه بندی: پزشكی و سلامت، مطالب خواندنی،
برچسب ها: لیدوکائین، بیحسی موضعی،

ارسال در تاریخ یکشنبه 22 فروردین 1389 توسط علی

نظرات ()

سرم های درمانی

سرمها جز مواد دارویی هستند که دارای ترکیبات متفاوت بوده و هر کدام از آنها برای بیماری خاصی مورد استفاده قرار می‌گیرند. سرمها دارای ترکیبات آمینو اسیدی ، کربوهیدراتی ، الکترولیتی و ... هستند.محلولهای نگهدارنده یا چند الکترولیتی جانشین الکترولیت ، آب و نیازهای خارج سلولی روزانه هستند. چنین محلولهایی ممکن است جهت جانشین کردن الکترولیتها و آب از دست رفته از طریق اسهال و استفراغ بکار روند. با تزریق این فرآورده‌ها ، جایگزینی خارج سلول طی دو روز حاصل می‌گردد. مصرف بیش از حد سبب تجمع سدیم و حجم آب اضافی در بدن ، ادم ریوی و نارسایی قلب می‌شود. محلولهای هیپرتونیک در درمان مسمومیت با آب و افزایش حجم آب خالص بکار می‌روند. به هنگام بروز عوارض رفتاری مثل خواب آلودگی ، گیجی و اختلال هوشیاری پس از عمل جراحی در سالمندان باید به مسمومیت با آب مشکوک شد.

سرم آمینو اسیدی

گروه درمانی این سرم تغذیه تزریقی و ماده کالری‌زا می‌باشد. اشکال دارویی آن به صورت آمینو اسید 5 درصد و 10 درصد است. ترکیبات آن شامل اسیدهای آمینه ضروری و غیر ضروری ، نیتروژن و الکترولیتها می‌باشد. موارد مصرف به صورت زیر می‌باشد. آنسفالوپاتی کبدی در بیماران مبتلا به سیروز یا هپاتیت ، تغذیه حمایتی ، تکمیل و حفظ پروتئین بدن از راه تزریق وریدی برای تامین متابولیسم طبیعی و در مواردی که جذب معده‌ای - روده‌ای مختل باشد. مصرف همزمان اسیدهای آمینه با تتراسیکلین ممکن اثرات حفظ کننده پروتئینها را کاهش دهد.

سرم دکستران

گروه درمانی این سرم به عنوان جانشین شونده پلاسمای خون است. ترکیبات آن شامل دکستروز یا کلرورسدیم می‌باشد. افزاینده سریع الاثر حجم پلاسما ، اثر کلوئیدی اسموتیک دارد که مایعات را از فضای بینابینی به داخل عروق کشیده و باعث افزایش حجم خون می‌شود. "دکستران 40" چسبندگی اریتروسیتها را کم کرده و باعث کاهش چگالی خون می‌شود. این سرم در درمان کمکی شوک ناشی از خونریزی ، سوختگی و جراحی بکار رفته و مقدار تجویز دارو بستگی به میزان مایعات از دست رفته و غلظت خون دارد. دکستران در موارد ادم ریوی و در بیماران کلیوی نباید مصرف شود.

سرم کربوهیدراتی

کربوهیدراتها منابع کالری هستند و گروه درمانی این سرم تامین کننده نیاز غذایی می‌باشد. در درمان موقتی نارسایی گردش خون و شوک ، زمانی که سایر فرآورده‌های افزاینده حجم پلاسما در دسترس نباشد، در ادم مغزی ، بیماری کلیوی استفاده می‌شود. مواد این سرم به سرعت متابولیزه شده و منبع کالری و مایعات در بیمارانی که قادر به مصرف کافی آنها از دهان نیستند، می‌باشد. مصرف این سرم ممکن است منجر به کاهش ویتامینهای گروه B شود، این سرم در کومای دیابتی منع مصرف دارد.

سرم اینترالیپید

گروه درمانی این سرم ، محلول غذایی برای تغذیه تام وریدی می‌باشد. این دارو که از روغن لوبیای سویا یا آفتابگردان تهیه می‌شود، مخلوطی از تری‌گلیسریدهای خنثی و عمدتا اسیدهای چرب است. این فرآورده‌ها پس از متابولیزه شده به عنوان منبع انرژی در بدن مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین افزایش تولید گرما ، کاهش کسر تنفسی و افزایش مصرف اکسیژن را موجب می‌شود. این دارو در موارد کمبود اسیدهای چرب استفاده می‌شود.

سرم مانیتول

این دارو در درمان خیز مغزی برای کاهش فشار داخل جمجمه در مواردی که سایر اقدامات موفقیت آمیز نبوده‌اند برای کاهش فشار داخل چشم یا برای آماده کردن بیمار برای جراحی داخل چشم ، برای تسریع دفع ادراری مواد سالیسیلات ، باربیتورات و لیتیم و جلوگیری از آسیب کلیوی ناشی از این داروها و برای اندازه‌گیری سرعت فیلتراسیون گلومرولی کلیه‌ها استفاده می‌شود. این دارو اسمولاریته پلاسمای خون را بالا برده و در نتیجه موجب افزایش جریان آب از بافتها به داخل مایع میان بافتی می‌شود. این سرم موجب افزایش دفع ادرار می‌شود.

سرم رینگر لاکتات

گروه درمانی این سرم الکترولیت و جانشین شونده پلاسما است. این سرم چند الکترولیتی است و شامل سدیم ، پتاسیم ، کلسیم ، کلر و لاکتات می‌باشد. رینگر لاکتات یک محلول یونی است که حجم خون را افزایش داده و تعادل آب و الکترولیتها را برقرار می‌سازد. یون لاکتات موجود در این فرآورده که به سرعت به یون بی‌کربنات متابولیزه می‌شود، در تنظیم تعادل اسید - باز دخالت دارد. این سرم برای جایگزینی مایعات و الکترولیتهای از دست رفته ، برقراری تعادل مجدد آب و الکترولیت بدن به خصوص قبل و پس از جراحی مصرف می‌شود.

سرم کلرور سدیم (نرمال سایلین)

گروه درمانی این سرم ، الکترولیت است و ترکیبات آن شامل سدیم و کلراید و PH محلول 7 - 4.5 می‌باشد. این سرم برای جایگزینی مایعات و الکترولیت در صورت کم بودن سدیم به دلیل از دست رفتن الکترولیتها بکار می‌رود. در بیمارانی که قادر به مصرف مایعات و غذا از راه دهان نیستند محلولهای هیپرتونیک به صورت تزریق وریدی همراه با محلولهای قندی مصرف می‌شود. تزریق وریدی این سرم به عنوان حلال بعضی داروها بکار می‌رود.

سرم ژلاتین تعدیل یافته (هماکسل)

گروه درمانی این سرم ، حجیم کننده پلاسما می‌باشد. این محلول حجیم کننده پلاسما در موارد شوک ناشی از کاهش حجم خون به علت خونریزی ، سوختگی ، التهاب لوزالمعده ، از دست رفتن آب و الکترولیتها در اثر استفراغ و اسهال مداوم ، بیماریهای غده فوق کلیوی و کلیه‌ها و اغمای دیابتی مصرف می‌شود. این سرم محلول حامل برای انسولین است و مورد منع مصرف کامل این دارو گزارش نشده است.

طبقه بندی: پزشكی و سلامت،
برچسب ها: سرم، سرم درمانی،

ارسال در تاریخ شنبه 21 فروردین 1389 توسط علی

نظرات ()

خبر فوری

انجمن هوشبران ایران خبر داد داروی هوشبر وریدی سخاوت عشق هم اکنون
وارد بازار شده و در بین هوشبران به صورت رایگان توزیع شده این دارو
با مک ۱۰۰٪ تا انتهای الوئول های معشوق (بیمار) وارد می شود.

مزیت این دارو : بدون نیاز به پیش داروی بیهوشی و اثر مادام العمر

ضرر این دارو : تنها ضرر این دارو باعث وابستگی روانی میشود

فارماکوکینتیک: اثر بر روی کرتکس قدامی مغز می باشد

دوز دارو : هر مقدار که لازم باشد مقدار مجاز بین ۱۰۰ سی سی تا بینهایت

طریقه مصرف : ابتدا یک میکروست گل سرخ سپس با گالی پود محلول محبت قابل مصرف است

موارد منع مصرف دیده نشده است

طبقه بندی: ظنز...،

ارسال در تاریخ سه شنبه 17 فروردین 1389 توسط علی

نظرات ()

بیهوشی و فشار داخل چشم

اکثر داروهای بیهوشی با مکانیسم هایی از قبیل شل شدن تون عضلات اسکلتی و دپرس کردن سیستم عصبی مرکزی ٬ افزایش جریان خروجی زلالیه و کاهش فشار خون ورید و شریان سبب کاهش IOP میگردند . در بین داروهای بیهوشی تنها کتامین و ساکسینیل کولین سبب افزایش IOP میگردند . مصرف داخل چشمی و نه عضلانی داروهای آنتی کولینرژیک سبب ایجاد میدریاز و بدنبال آن افزایش IOP می گردد.

انجام لارنگوسکوپی و لوله گذاری داخل تراشه بشدت IOP را افزایش می دهند . مصرف وریدی دیازپام و میدازولام IOP را کاهش داده در حالیکه مصرف خوراکی دیازپام اثری بر روی IOP ندارد . بطور کلی داروهای بیهوشی با خذف اثرات کنترلی دیانسفال بر روی IOP سبب کاهش فشار داخل چشم می شوند . تیوپنتال سدیم و پروپوفول دارای اثرات مشابه در کاهش IOP می باشند . آنستتیک های تبخیر شونده استنشاقی نیز باعث کاهش IOP می شوند که با افزایش عمق بیهوشی میزان کاهش در IOP بیشتر خواهد بود . آنستزی نرولپت توسط فنتانیل و دروپریدول نیز سبب کاهش IOP می شود . نتایج حاصله از برسی اثرات کتامین بر IOP متغییر بوده است بطوریکه در برخی تحقیقات IOP افزایش یافته و در برخی دیگر حتی کاهش در IOP گزارش شده است .

مصرف شل کننده های عضلانی غیر دپلاریزن سبب کاهش IOP می گردد در حالیکه مصرف ساکسینیل کولین سبب افزایش گذرا در عرض ۴ تا ۶ دقیقه بمیزان ۲۰-۱۰ میلیمتر جیوه در IOP می گردد . بدلیل نیاز به مصرف سوکسینیل کولین در شرایطی نظیر معده پر که خطر آسپیراسیون محتویات وجود دارد و از طرفی وجود ضایعات باز چشم که افزایشIOP می تواند منجر به از دست رفتن ویتره و اختلالات بینایی گردد لازم است از افزایش فشار داخل چشم بدنبال تزریق سوکسی نیل کولین جلوگیری و حداقل تعدیل شود . پیش درمانی با دیازپام ٬ کلونیدین ٬ داروهای بتا بلوکر ٬ استازولاماید و دی توبوکورارین بطور قطعی نتوانسته است از افزایش فشار داخل چشم بدنبال تزریق ساکسینیل کولین جلوگیری کند .

لارنگوسکوپی و لوله گذاری داخل تراشه به شدت سبب افزایش IOP به میزان ۲۰-۱۰ میلیمتر جیوه می شود . مکانیسم اصلی آن مشخص نبوده ولی احتمالا" علت آن افزایش تحریک سمپاتیک می باشد . جهت جلوگیری از افزایش IOP بدنبال لارنگوسکوپی و لوله گذاری داخل تراشه می توان از تزریق داخل وریدی لیدوکایین به میزان ۵/۱ میلی گرم به ازای هر کیلو گرم از وزن بدن ٬ ۵-۳ دقیقه قبل از اینداکشن اسشتفاده نمود . مصرف کلونیدین به میزان ۵ میکرو گرم به ازای هر کیلو گرم از وزن بدن ٬ ۲ ساعت قبل از اینداکشن بیهوشی و مصرف داخل بینی TNG و بتا بلوکر ها در کاهش IOP موثر می باشد .

برگرفته از کتاب بیهوشی و مراقبت های ویژه

طبقه بندی: مطالب علمی هوشبری، مسائل متفرقه هوشبری،

ارسال در تاریخ یکشنبه 15 فروردین 1389 توسط علی

نظرات ()

سال نو مبارك